15-17 GRUDNIA 2024: Rekolekcje Adwentowe „CZAS NADZIEI I ŁASKI”

17 grudnia 202416 grudnia 2024 przez br. Cezary

10 marca 2026 Otwarcie II Synodu Duszpasterskiego Archidiecezji Krakowskiej w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie

TYP WYDARZENIA: Uroczystości religijne, DATA ROZPOCZĘCIA: 14-03-2026 GODZINA: 18:00 PARAFIA: Kraków, Sanktuarium Świętego Jana Pawła II OPIS WYDARZENIA: W sobotę, 14 marca o godz. 18.00 podczas uroczystej Mszy św. w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie metropolita krakowski, kard. Grzegorz Ryś otworzy II Synod Duszpasterski Archidiecezji Krakowskiej. Uroczystość poprzedzą 3 sesje spotkań synodalnych z kard. Mario Grechiem, sekretarzem generalnym Synodu Biskupów. Plan wydarzenia: Piątek, 13 marca: godz. 15.30-18.00 – sesja pierwsza – rekolekcje: słuchanie słowa Bożego i wspólna modlitwa Sobota, 14 marca: godz. 10.00-13.00 – sesja druga: refleksja nad Kościołem jako Ludem Bożym w świetle nauczania Soboru Watykańskiego II godz. 14.00-17.00 – sesja trzecia: refleksja nad głównymi liniami przesłania dokumentu końcowego Synodu biskupów o synodalności godz. 18.00 – Msza Święta i otwarcie Synodu z udziałem przedstawicieli wszystkich parafii Archidiecezji Krakowskiej

... Dowiedz się więcej
9 marca 2026 Kardynał Grzegorz Ryś do wiernych Archidiecezji Krakowskiej: Zapraszam każdą i każdego z Was

Drodzy Siostry i Bracia, W ślad za informacjami zawartymi w moim liście sprzed dwóch tygodni dzisiaj posyłam zaproszenie na spotkanie z kardynałem Mario Grechiem, które zakończy się Mszą świętą otwierającą nasz Synod Diecezjalny. Spotkanie jest otwarte – może wziąć w nim udział każdy wierny zainteresowany Synodem. Zapraszam każdą i każdego z Was. Spotkanie odbędzie się w Sanktuarium św. Jana Pawła II na Białych Morzach w Krakowie w dniach 13 i 14 marca. Złożą się na nie trzy sesje oraz Eucharystia. Pierwsza sesja (w piątek, od godz. 15.30 do 18.30) będzie miała charakter rekolekcyjny – chcemy zacząć od słuchania Słowa Bożego i od wspólnej modlitwy. Synodu nie wolno, ani nie ma sensu zacząć inaczej. Tylko taki – rekolekcyjny – moment pozwoli nam odnaleźć się na nowo we właściwej relacji do Boga oraz zobaczyć siebie jako siostry i braci w jednej rodzinie Kościoła. Sesja druga (sobota, od 10.00 do 13.00) będzie skupiona wokół fundamentalnych prawd o Kościele (zwłaszcza o nim jako Ludzie Bożym – tak, jak to przedstawia Sobór Watykański II) – to na nich zasadza się właściwe rozumienie tego wymiaru konstytucji Kościoła, jakim jest jego synodalność. Sesję trzecią (w sobotę, w godzinach 14.00 – 17.00) poświęcimy refleksji nad głównymi liniami przesłania dokumentu końcowego Synodu biskupów o synodalności. W obu tych sesjach części wiele czasu przeznaczymy na pytania, odpowiedzi, na wyrażenie także swoich opinii czy wątpliwości. Jestem przekonany, że kard. Grech, który przez cztery ostatnie lata prowadził – i prowadzi nadal – proces synodalny w całym Kościele, odniesie się do nich wszystkich równie chętnie, co kompetentnie. Całe spotkanie zakończy Msza święta (w sobotę o godzinie 18.00), na której dokonamy otwarcia Synodu. Zapraszam na nią delegacje (choćby 3-4 osobowe) z każdej parafii, a także ze wspólnot zakonnych, ruchów i wspólnot eklezjalnych. Każdej delegacji chcemy na rozesłanie przekazać egzemplarz dokumentu końcowego Synodu biskupów, który stanowić będzie podstawę naszej pracy w parafialnych (i innych) zespołach synodalnych. O sposobach i metodach ich pracy będziemy mówić na odrębnym spotkaniu, 10 i 11 kwietnia, o którym jeszcze Wam przypomnę w osobnym zaproszeniu. Na ten moment zapraszam Was – wszystkich: księży, osoby życia konsekrowanego, świeckich – kobiety i mężczyzn, młodych i starszych – każdego stanu i powołania – spotkajmy się w Sanktuarium św. Jana Pawła II na Białych Morzach w Krakowie, 13 i 14 marca. Liczę na Wasze przybycie i twórczy udział! Z serdecznym błogosławieństwem Wasz ✠ Grzegorz

... Dowiedz się więcej
2 lipca 2025 Abp Marek Jędraszewski o wzięciu udziału w 45. Pieszej Pielgrzymce Krakowskiej na Jasną Górę: Jedyna słuszna decyzja

– Pragnę bardzo serdecznie zaprosić wszystkich – od najmłodszych do najstarszych – do wzięcia udziału w 45. Pieszej Pielgrzymce Krakowskiej na Jasną Górę – mówi abp Marek Jędraszewski, zachęcając do wyruszenia na pątniczy szlak. Decyzję o wzięciu udziału w krakowskiej pielgrzymce nazywa „jedyną słuszną”. Metropolita krakowski na nieco ponad miesiąc przed rozpoczęciem 45. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej na Jasną Górę zachęca jeszcze niezdecydowanych do wyruszenia na pątniczy szlak. W słowie zaproszenia abp Marek Jędraszewski przypomniał, że pielgrzymka rozpocznie się tradycyjnie 6 sierpnia na wzgórzu wawelskim, a uczestnicy przed oblicze Matki Bożej Częstochowskiej dotrą 11 sierpnia. – Wszyscy znajdziemy się na tym jednym, tym samym szlaku nadziei. Bardzo zachęcam, aby nas nie zabrakło, bo chodzi tu odkrywanie i pogłębianie nadziei w sercach każdej i każdego z nas – podkreślił, nawiązując do hasła Roku Świętego 2025, które w tym roku stało się także mottem Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej na Jasną Górę. Arcybiskup zwrócił uwagę na to, że pielgrzymowanie jest symbolem życia ludzkiego, ale też czasem obdarzania łaską nadziei tych, którzy są obok – tak blisko, jak i daleko Kościoła. – Dzięki nadziei możemy znajdować te, tak konieczne, siły ducha do pokonywania codziennych trudności – mówił dalej metropolita krakowski, wyjaśniając, że pielgrzymka – często wymagająca fizycznie i wiążąca się z trudami – stanowić może umocnienie w zmaganiach podejmowanych każdego dnia. Podkreślił również wagę pielgrzymowania w kontekście trwającego Roku Jubileuszowego. – To rok przeżywania obecności Pana Jezusa jako człowieka pośród nas. Jego także chcemy się uczyć podczas tej pielgrzymki po to, żeby Nim, Chrystusem obdarzać także innych ludzi, bo – tym bardziej w tym roku – odkrywamy głębię wołania, które rozpoczęło pontyfikat Jana Pawła II (…): „Otwórzcie drzwi Chrystusowi!” – wskazywał abp Marek Jędraszewski. – Zatem szykujmy się na ten pielgrzymi trud, by w radości i nadziei pogłębiać siebie i innych tą nadzieją i radością umacniać. Szczęść Boże na odwagę podjęcia jedynej słusznej decyzji, jaką jest udział w tej pielgrzymce – zachęcał. 45. Piesza Pielgrzymka Krakowska na Jasną Górę odbędzie się w dniach 6-11 sierpnia 2025 r. Zapisać można się poprzez internetowy formularz lub osobiście, przy parafiach. Szczegółowe informacje dostępne są na stronie internetowej. Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej

... Dowiedz się więcej

DOKUMENTY DUSZPASTERSKIE

21 marca 2026 List Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej

Drodzy Siostry i Bracia, W 5. Niedzielę Wielkiego Postu Ewangelia czytana w liturgii przenosi nas do Betanii. To tam, niespełna dwa tygodnie przed swoją śmiercią w Wielki Piątek, Pan Jezus – z ogromną mocą i przejrzystością – objawia nam dziś jej sens. Jezus umrze po to, aby Łazarz mógł otrzymać życie. Łazarz wychodzi z grobu, a Jezus zajmuje jego miejsce. Ewangelia opisuje grób Łazarza analogiczne do grobu Jezusa: „była to pieczara, a na niej spoczywał kamień”. Śmierć Jezusa jest ceną życia, które wrócone jest Łazarzowi. Więcej: śmierć Jezusa jest ceną życia, które wrócone jest każdej i każdemu z nas. Ta cena mówi nam o największej miłości: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13). Dlatego też ta cena kryje w sobie niezwykłą moc zobowiązania: by ją uszanować, by jej nie podeptać, by jej nie zlekceważyć! Chrystus nie zgadza się na naszą śmierć – nawet jeśli do niej dopuszcza (tak, jak dopuścił do śmierci swego przyjaciela), nie godzi się na to, byśmy w niej trwali! Taka jest dyscyplina Bożego działania i odkupienia: nasz Pan nie chroni nas magicznie od duchowej śmierci (jaką jest grzech); ile razy jednak ją wybieramy, tyle razy jest gotów nas z niej wyprowadzić. Nie godzi się na nasze trwanie w śmierci! A kto trwa śmierci? Jasnej odpowiedzi udziela nam św. Jan w swoim Pierwszym Liście: „KTO NIE MIŁUJE, TRWA W ŚMIERCI” (1 J 3, 14). Zauważmy: Słowo nie mówi tu jedynie o nienawiści. Mówi o „braku miłości”, a więc także o obojętności, bierności, braku zainteresowania, znieczulicy. Jednym z takich śmiertelnych deficytów miłości, był (i niestety ciągle jeszcze pozostaje) ANTYSEMITYZM. Ale i z tej „śmierci” wyprowadził (i wyprowadza) nas Pan – szczególnie w ciągu ostatnich 60 lat – dzięki wydarzeniom, które czujemy się zobowiązani wszystkim nam przypomnieć. 13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy. Tamtego wiosennego wieczoru, po serdecznym wzajemnym uścisku z głównym rabinem Rzymu Elio Toaffa, św. Jan Paweł II wszedł do rzymskiej synagogi w uroczystej procesji przy śpiewie psalmu 150: „Alleluja! Chwalcie Boga w Jego świątyni, chwalcie Go na firmamencie, gdzie jaśnieje moc Jego!”. „Od dawna myślałem o tej wizycie…” – wyznał papież, witając się z żydowską wspólnotą. Tamto spotkanie czterdzieści lat temu nie byłoby możliwe, gdyby nie inne wydarzenie, którego wagę trudno dziś przecenić. Miało ono miejsce dwadzieścia lat wcześniej. 28 października 1965 r. Sobór Watykański II przyjął deklarację „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącą o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze. Przypomnijmy dziś jego słowa. „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”. Słychać tu echo słów apostoła Pawła z Listu do Rzymian, gdzie mowa jest o „dzikich gałązkach oliwnych”, czyli poganach, „wszczepionych w szlachetną oliwkę”, którą są Żydzi żyjący w przymierzu z Bogiem. Kościół „czerpie pokarm z korzenia tej szlachetnej oliwki”. Do Pawłowej metafory drzewa oliwnego odwoływać się będą wielokrotnie kolejni papieże, podkreślając jej aktualność. „Odkryliśmy na nowo, że naród żydowski jest dla nas wciąż świętym korzeniem, z którego wyrósł Jezus” – przypomniał papież Franciszek[1]. A konieczność odczytywania nauki Jezusa i Jego uczniów „w perspektywie żydowskiej, w kontekście żywej tradycji Izraela” potwierdziła Stolica Apostolska[2]. Drugim problemem, na który zwrócił uwagę św. Jan Paweł II w czasie swego przemówienia w rzymskiej synagodze, jest obciążanie Żydów zbiorową odpowiedzialnością za śmierć Chrystusa: „Żydom jako narodowi nie można przypisywać żadnej dziedzicznej ani zbiorowej winy za to, co popełniono podczas męki Jezusa” – przywołał papież słowa soborowej deklaracji. Potępić należy wszelkie akty dyskryminacji i prześladowań Żydów, które przez wieki miały miejsce w związku z tym oskarżeniem. Warto przypomnieć, że Katechizm Kościoła Katolickiego, powtarzając za Soborem Trydenckim, naucza jednoznacznie: „Kościół nie waha się przypisać chrześcijanom największej odpowiedzialności za mękę Jezusa, którą zbyt często obciążali jedynie Żydów. (…) Trzeba uznać, że nasza wina jest w tym przypadku większa niż Żydów. Oni bowiem, według świadectwa Apostoła, nie ukrzyżowaliby Pana chwały (1 Kor 2,8), gdyby Go poznali. (…) Ukrzyżowałeś Go i krzyżujesz nadal przez upodobanie w wadach i grzechach” (KKK 598). W swoim wystąpieniu papież radykalnie sprzeciwił się przedstawianiu Żydów jako „odrzuconych albo przeklętych”. Przez ponad półtora tysiąca lat treści te, obecne w katolickim nauczaniu i błędnej interpretacji Pisma Świętego, kształtowały postawy chrześcijan, przyczyniając się do nienawiści, prześladowań i manifestacji antysemityzmu. Powinniśmy pamiętać, że Kościół katolicki stwierdza dziś jednoznacznie: Żydzi są nadal umiłowani przez Boga, który wezwał ich nieodwołalnym powołaniem. Bóg bowiem, wierny swym obietnicom, nie odwołał Pierwszego Przymierza. Izrael pozostaje nadal narodem wybranym[3]. W 1997 r., mówiąc o korzeniach antyjudaizmu w środowisku chrześcijańskim, św. Jan Paweł II nazwał trwanie Izraela „faktem nadprzyrodzonym”. „Ten lud trwa na przekór i wbrew wszystkiemu dlatego, że jest ludem Przymierza” – stwierdził papież[4]. Powrót do źródeł i teologiczna refleksja nad tajemnicą trwania Izraela, podjęta w XX wieku – szczególnie wobec straszliwej tragedii Szoah (Zagłady), jaka dokonała się w Europie – zaowocowały nowym, zakorzenionym w apostolskiej tradycji nauczaniem Kościoła o Żydach i judaizmie. Zainspirowana soborową deklaracją refleksja Kościoła ukazuje coraz wyraźniej więzi łączące Żydów i chrześcijan. Są nimi szczególnie: cześć dla Słowa Bożego, modlitwa i liturgia, a także mesjańska nadzieja przyszłości. Bo „gdy lud Boży Starego i Nowego Przymierza rozważa przyszłość, zmierza on – nawet jeśli wychodzi z dwu różnych punktów widzenia – ku analogicznym celom: przybyciu lub powrotowi Mesjasza”[5]. Nawiązując do wspólnej nadziei eschatologicznej, św. Jan Paweł II powiedział: „Przymierze Nowe odnajduje w Starym swoje korzenie. O ile zaś Stare może odnaleźć w Nowym swe spełnienie, to jest oczywiście sprawą Ducha Świętego. My, ludzie, staramy się temu tylko nie przeszkadzać[6].” Rocznica papieskiej wizyty w rzymskiej synagodze przypadnie nazajutrz po […]

... Dowiedz się więcej
21 lutego 2026 List kard. Grzegorza Rysia metropolity krakowskiego na Wielki Post 2026

Kochani Siostry i Bracia, W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze towarzyszymy Jezusowi na pustyni. Albo lepiej: odkrywamy, że to ON towarzyszy NAM na każdej naszej pustyni – więcej: towarzyszy nam na każdym kroku naszej życiowej drogi. Św. Mateusz w swojej Ewangelii konsekwentnie to pokazuje, jak Jezus swoim życiem powiela każdy fragment losu swojego narodu. Rodzi się w skromnym Betlejem jak król Dawid. Potem – wraz Rodzicami – ucieka do Egiptu i znajduje tam ocalenie – jak wieki przed Nim wszyscy synowie Jakuba/Izraela. Potem powraca do Ojczyzny i spędza na pustyni – podobnie jak Żydzi po wyjściu z Egiptu – 40 dni (symbolizujących 40 lat), doświadczając wszystkich „pokus pustyni”: głodu (pierwsza pokusa); niewiary, czyli wystawiania Boga na próbę (pokusa druga); bałwochwalstwa (pokusa trzecia: wszystkie bogactwa świata jak pustynny, złoty cielec). Trudno się nie zdumieć i nie zachwycić takim sposobem ZBAWIENIA. Nasz Pan zbawia człowieka, stając się jedno z nim, wchodząc z nim w najbliższą KOMUNIĘ – wspólnotę losu i życia: ZBAWIA WSZYSTKO TO, CO OD NAS PRZYJMUJE. Nasze człowieczeństwo czyni swoim; naszą historię czyni swoją. Bierze na siebie nasze decyzje i ich konsekwencje: jest w każdym naszym dobrym czynie; podejmuje pokutę za każdy nasz grzech. Nie chce i nie potrafi istnieć inaczej, jak tylko z nami i dla nas. Każda nasza droga jest Jego drogą – jest naszą WSPÓLNĄ DROGĄ (grec. „syn-Hodos”). Tu trzeba postawić pytanie: CZY ODNAJDUJEMY W SOBIE TAKĄ SAMĄ PASJĘ, jak nasz Pan? Taką pasję bycia z innymi i dla innych? Pasję „bycia RAZEM”? Pasję budowania i przeżywania wspólnoty: w życiu i we wierze?!A może niestety daliśmy sobie wmówić, że wiara jest sprawą wyłącznie indywidualną i prywatną? Ona tymczasem jest – to prawda – postawą głęboko osobistą, ale przeżywana jest prawdziwie wyłącznie we wspólnocie! Tym bardziej, że ostatecznie jej miarą nie jest jedynie rozumna akceptacja abstrakcyjnych prawd, lecz MIŁOŚĆ! Kiedy nie jest MIŁOŚCIĄ, traci walor atrakcyjnego świadectwa. Przestaje być zaproszeniem dla innych; zamiast ich pociągać, łatwo ich oskarża i potępia (także za swoje własne słabości!). Początkiem ewangelizacji jest zawsze świadectwo miłości: „Patrzcie, jak oni się miłują!” – było pierwszym motywem zainteresowania chrześcijaństwem w jego pierwszych pokoleniach. RAZEM żyć. RAZEM wierzyć. RAZEM przekazywać Ewangelię innym. RAZEM brać odpowiedzialność za drugich. I za cały Kościół. Tak chciał – I TAK OD POCZĄTKU POKAZAŁ (!) – Pan Jezus. Nie ma prywatnej wiary. Nie ma samotnych chrześcijan. Nie ma indywidualistycznego głoszenia Ewangelii. Odkryciem tych prawd zajmuje się przez ostatnie ponad trzy lata Synod Biskupów poświęcony synodalności w Kościele. Ten Synod jeszcze się nie skończył. Właśnie wchodzi w najważniejszą i najtrudniejszą swoją fazę (potrwa ona do jesieni roku 2028): fazę Implementacji, czyli wcielenia go w życie. Synod odłożony na półkę (jak jego końcowy dokument), Synod zlekceważony, byłby wielką porażką Kościoła; więcej: byłby prawdziwą klęską Ducha Świętego, który przecież Kościół prowadzi. Tak. Wiem, refleksja nad synodalnością u wielu z Nas, duchownych i świeckich, rozbudziła wielkie nadzieje, radość i zaangażowanie; u innych zaś wątpliwości, obawy i opór. Jest pewnie nawet tak, że właśnie to, co jest nadzieją jednych, drudzy postrzegają jako niebezpieczeństwo. Wybaczcie, ale powiem, że najczęściej bywa tak u tych, którzy nigdy nie zdecydowali się w trwający proces synodalny zaangażować. Nie uczestnicząc w nim, zarzucają – w ostateczności papieżom: Franciszkowi i Leonowi (i to wbrew ich wielokrotnym wyjaśnieniom!) – że chcą przekształcić Kościół w parlamentarną demokrację. Nie. Kościół nie jest i nigdy nie będzie parlamentarną demokracją. Synodalność nie jest też jedynym wymiarem jego konstytucji; Kościół jest także hierarchiczny i kolegialny i poddany prymatowi Następcy św. Piotra. Wszystkie te elementy potrzebne są w nim RAZEM: w harmonii, w syntezie, nie w opozycji. Synod o synodalności nie jest więc w Kościele przewrotem, obalającym jego tożsamość. Jest raczej powrotem w mocy Ducha Świętego do Kościoła czasów apostolskich (w samych Dziejach Apostolskich mamy opisane pięć synodów). Jest także podjęciem na nowo tej wizji Kościoła, którą Sobór Watykański II zawarł w określeniach: LUD BOŻY oraz „COMMUNIO”. Nie proponuje większościowego głosowania nad prawdami wiary; nie jest też starciem zantagonizowanych grup w Kościele. Jest wspólnym słuchaniem Ducha Świętego (co mówi do Kościoła), a także słuchaniem siebie nawzajem. Nie jest doświadczeniem spierającego się parlamentu – JEST DOŚWIADCZENIEM WIELKIEJ WSPÓLNOTY CAŁEGO KOŚCIOŁA! Wspólnoty, która nie rodzi się z małpowania aktualnych modeli społecznych w świecie, lecz z podstawowej godności każdego z nas w Kościele, która jest RÓWNA i podarowana nam we CHRZCIE! Myślę, że nikt z nas nie chce pozostać z boku tak ważnego, wielkiego i powszechnego (tzn. katolickiego) procesu. Właśnie dlatego zapowiedziałem – już w dniu swojego ingresu – zwołanie synodu naszej Archidiecezji. Ostatni nasz Synod był zwołany jeszcze przez kard. Karola Wojtyłę. Trwał 7 lat (1972 – 1979) i był próbą odczytania i ADAPTACJI do realiów naszego krakowskiego Kościoła całego nauczania Soboru Watykańskiego II. Ośmielam się zaproponować Wam o wiele skromniejsze, ale rodzące się z tego samego Ducha, konkretne zadanie: spróbujmy w ciągu niespełna półtora roku podjąć refleksję nad tym, w jakiej mierze Dokument Końcowy ostatniego Synodu Biskupów może i powinien być podjęty w naszych wspólnotach: w każdej parafii, w każdym ruchu eklezjalnym, we wspólnotach zakonnych i w całej diecezji. Co z tego dokumentu z całą pewnością odnosi się do naszej rzeczywistości, a co raczej nie? Które z jego propozycji potrzebujemy podjąć natychmiast? Które, być może, realizujemy już od dawna? A które uważamy za przedwczesne? Co budzi w nas wątpliwości i pytania? A co po prostu wymaga naszego NAWRÓCENIA – indywidualnego i wspólnotowego? Czemu sprzeciwiamy się z poważnych powodów, a czemu jedynie z przyzwyczajenia (bo „nigdy tak nie było” …)? Ramowe kalendarium naszego Synodu będzie się przedstawiać następująco: Synod otworzymy 14 marca (w wigilię IV Niedzieli Wielkiego Postu, „LAETARE”). Dokonamy tego uroczyście – w obecności Sekretarza Generalnego Synodu Biskupów, kardynała Mario Grecha. Przez dwa dni poprzedzające (w piątek i sobotę) Ks. Kardynał poprowadzi dla przedstawicieli wszystkich naszych parafii i innych kościelnych wspólnot cykl konferencji wprowadzających nas w wydarzenie i tematykę Synodu. Dwa tygodnie wcześniej (w dniach 27 – 28 lutego) zapraszam wszystkich kapłanów na spotkanie z kard. Jean-Claude Hollerichem, arcybiskupem Luksemburga, który na ostatnim Synodzie pełni funkcję relatora generalnego. Chcę, aby wszyscy księża – jeszcze przed otwarciem Synodu – mogli się […]

... Dowiedz się więcej
31 stycznia 2026 Rok Świętego Franciszka (2026–2027) – Możliwość uzyskania odpustu zupełnego

Penitencjaria Apostolska poinformowała, że Papież Leon XIV ogłosił okres od 10 stycznia 2026 r. do 10 stycznia 2027 r. Rokiem Świętego Franciszka, z okazji 800. rocznicy śmierci św. Franciszka z Asyżu. Intencją Ojca Świętego jest, aby — idąc za przykładem Biedaczyny z Asyżu — każdy wierny stawał się wzorem świętości życia oraz świadkiem pokoju. Odpust zupełny w Roku Świętego Franciszka Na mocy specjalnego dekretu Penitencjarii Apostolskiej wierni mogą w tym czasie uzyskać odpust zupełny, pod zwykłymi warunkami: spowiedź sakramentalna Komunia święta modlitwa w intencjach Ojca Świętego Odpust ten można ofiarować także za dusze w czyśćcu cierpiące. Warunki dla członków Rodzin Franciszkańskich. Odpust mogą uzyskać członkowie: Pierwszego, Drugiego i Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego (regularnego i świeckiego), instytutów życia konsekrowanego, stowarzyszeń życia apostolskiego, publicznych i prywatnych stowarzyszeń wiernych, które zachowują Regułę św. Franciszka lub czerpią z jego duchowości i charyzmatu. Warunki dla pozostałych wiernych. Odpust może uzyskać każdy wierny, który: z sercem wolnym od przywiązania do grzechu, nawiedzi w formie pielgrzymki kościół lub miejsce kultu franciszkańskiego albo miejsce związane ze św. Franciszkiem, pobożnie weźmie udział w obchodach jubileuszowych lub poświęci odpowiedni czas na modlitwę i medytację, modląc się o to, aby — na wzór św. Franciszka — w sercach rodziła się miłość bliźniego oraz pragnienie zgody i pokoju między narodami, kończąc modlitwą: Ojcze nasz, Credo oraz wezwaniami do Najświętszej Maryi Panny, św. Franciszka, św. Klary i wszystkich Świętych Rodziny Franciszkańskiej. Osoby chore, starsze i pozostające w domu Odpust mogą uzyskać również: osoby w podeszłym wieku, chorzy, osoby sprawujące nad nimi opiekę, wszyscy, którzy z poważnych przyczyn nie mogą opuścić domu. Warunkiem jest duchowe zjednoczenie się z obchodami Roku Świętego Franciszka oraz ofiarowanie Bogu modlitw, cierpień i trudów codziennego życia, z postanowieniem wypełnienia zwykłych warunków odpustu, gdy tylko będzie to możliwe. Penitencjaria Apostolska wzywa wszystkich kapłanów — zakonnych i diecezjalnych — aby z gorliwością, hojnością i miłosierdziem byli gotowi do sprawowania sakramentu pokuty i pojednania. Źródło: Biuletyn Radia Watykańskiego

... Dowiedz się więcej