Dekret Arcybiskupa po wprowadzeniu stanu zagrożenia epidemicznego

28 marca 202215 marca 2020 przez br. Cezary

WYDARZENIA W DIECEZJI

18 czerwca 2026 XXIV Ogólnopolskie czuwanie czcicieli św. Ojca Pio i Grup Modlitwy w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie – Łagiewnikach

TYP WYDARZENIA: Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, DATA ROZPOCZĘCIA: 20-06-2026 GODZINA: 13:00 DATA ZAKOŃCZENIA: 20-06-2026 GODZINA: 23:59 MIEJSCE: Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie – Łagiewnikach OPIS WYDARZENIA: Grupa Modlitwy św. Ojca Pio zaprasza na XXIV Ogólnopolskie Czuwanie Czcicieli św. Ojca Pio i Członków Grup Modlitwy, które odbędzie się w sobotę, 20 czerwca 2026 r. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach pod hasłem „Z Ojcem Pio zasłuchani w Boga!”, gromadzące czcicieli świętego z całej Polski na wspólnej modlitwie. Program: 13.00 – Rejestracja Grup Modlitwy Ojca Pio (przed bazyliką) 13.50 – Wprowadzenie relikwii św. Ojca Pio 14.00 – Charyzmatyczna modlitwa uwielbienia – br. Waldemar Korba OFMCap 15.00 – Godzina Miłosierdzia 15.20 – Przerwa 16.30 – Konferencja „Dlaczego i jak warto się modlić? Katecheza o modlitwie” – o. dr hab. Jan Strumiłowski OCist 17.20 – Przerwa 17.30 – Nabożeństwo czerwcowe 18.00 – Eucharystia z homilią – abp Franco Moscone CRS 19.30 – Przerwa 20.00 – Konferencja „Święty Ojciec Pio uczy modlitwy myślnej” – ks. prof. Wojciech Zyzak 21.00 – Apel Jasnogórski – br. Roman Rusak OFMCap 21.30 – Przerwa 22.00 – Nabożeństwo medytacyjne – br. Grzegorz Marszałkowski OFMCap 23.00 – Adoracja Najświętszego Sakramentu – ks. Dariusz Karoń 23.45 – Błogosławieństwo eucharystyczne (lurdzkie) i uczczenie relikwii św. Ojca Pio 24.00 – Zakończenie

... Dowiedz się więcej
29 maja 2026 3 czerwca 2026 – JESTEM – UWIELBIENIE NA KRAKOWSKIM RYNKU

... Dowiedz się więcej
10 marca 2026 Otwarcie II Synodu Duszpasterskiego Archidiecezji Krakowskiej w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie

TYP WYDARZENIA: Uroczystości religijne, DATA ROZPOCZĘCIA: 14-03-2026 GODZINA: 18:00 PARAFIA: Kraków, Sanktuarium Świętego Jana Pawła II OPIS WYDARZENIA: W sobotę, 14 marca o godz. 18.00 podczas uroczystej Mszy św. w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie metropolita krakowski, kard. Grzegorz Ryś otworzy II Synod Duszpasterski Archidiecezji Krakowskiej. Uroczystość poprzedzą 3 sesje spotkań synodalnych z kard. Mario Grechiem, sekretarzem generalnym Synodu Biskupów. Plan wydarzenia: Piątek, 13 marca: godz. 15.30-18.00 – sesja pierwsza – rekolekcje: słuchanie słowa Bożego i wspólna modlitwa Sobota, 14 marca: godz. 10.00-13.00 – sesja druga: refleksja nad Kościołem jako Ludem Bożym w świetle nauczania Soboru Watykańskiego II godz. 14.00-17.00 – sesja trzecia: refleksja nad głównymi liniami przesłania dokumentu końcowego Synodu biskupów o synodalności godz. 18.00 – Msza Święta i otwarcie Synodu z udziałem przedstawicieli wszystkich parafii Archidiecezji Krakowskiej

... Dowiedz się więcej

DOKUMENTY DUSZPASTERSKIE

11 czerwca 2026 Komunikat z 405. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

Komunikat z 405. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski W dniach od 8 do 10 czerwca 2026 roku, pod przewodnictwem abp. Tadeusza Wojdy SAC, odbyło się w Łomży 405. Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski. 1. Wybór Łomży na miejsce obrad Zebrania Plenarnego KEP związany był z obchodami 100. rocznicy utworzenia diecezji. Została ona erygowana 28 października 1925 roku przez papieża Piusa XI bullą „Vixdum Poloniae unitas”. Jubileuszową Eucharystię biskupi celebrowali w łomżyńskiej katedrze pw. św. Michała Archanioła, która zbudowana jako kościół farny obchodzi w tym roku 500-lecie istnienia. 2. Biskupi wyrazili wdzięczność papieżowi Leonowi XIV za encyklikę „Magnifica humanitas”. Jest ona wyrazem troski Ojca Świętego o godność i integralny rozwój człowieka oraz dobro ludzkiej społeczności w kontekście coraz szerszej obecności sztucznej inteligencji i rozwoju nowych technologii w różnych wymiarach życia. Biskupi zachęcają do lektury encykliki, osobistej refleksji, a także korzystania z papieskich wskazań. 3. Podczas obrad biskupi podjęli refleksję nad sytuacją małżeństw i rodzin w Polsce po dziesięciu latach od publikacji przez papieża Franciszka posynodalnej adhortacji apostolskiej „Amoris laetitia”. Zastanawiali się, jak skuteczniej wspierać narzeczonych, małżonków i rodziców w codziennych wyzwaniach życia rodzinnego oraz jak sprawić, aby Kościół był dla rodzin miejscem bliskości, wsparcia i nadziei. Podkreślili, że rodzina pozostaje pierwszym i najważniejszym środowiskiem przekazywania wiary oraz uczenia miłości, odpowiedzialności i solidarności. Konieczne jest takie rozwijanie duszpasterstwa, które nie ograniczy się do przygotowania do zawarcia sakramentu małżeństwa, ale będzie towarzyszeniem małżonkom i rodzinom na wszystkich etapach ich życia, a zwłaszcza w momentach przeżywanych kryzysów i trudności. Biskupi wskazali, że troska o małżeństwo i rodzinę wymaga dziś nie tylko nowych inicjatyw duszpasterskich, ale przede wszystkim konsekwentnej obrony jej antropologicznych fundamentów, od których zależy przyszłość kolejnych pokoleń. 4. Biskupi zapoznali się z głównymi założeniami projektu programu katechezy parafialnej. Podkreślili, że konieczne jest przejście od rozumienia katechezy jako drogi realizacji ustalonego programu do towarzyszenia człowiekowi w procesie osobistego rozwoju wiary, dokonującego się we wspólnocie Kościoła. Biskupi analizowali różne sposoby wdrażania katechezy w diecezjach oraz w parafiach. Przypomnieli, że odnowienie tej formy duszpasterstwa nie oznacza rezygnacji Kościoła w Polsce z nauczania religii w szkole, lecz stanowi jego niezbędne i komplementarne uzupełnienie w całym dziele ewangelizacji. Podkreślili konieczność zaangażowania i dobrego przygotowania do katechezy parafialnej ludzi świeckich, osób konsekrowanych, a także księży, przez proces ich formacji seminaryjnej, a później formacji stałej. Wskazali na konieczność prowadzenia wspólnych szkoleń dotyczących katechezy parafialnej dla świeckich i duchownych. 5. Konferencja Episkopatu Polski wciąż podejmuje starania mające na celu zmianę szkodliwych decyzji Ministerstwa Edukacji Narodowej, dotyczących nauczania religii w szkole, potwierdzonych wyrokami Trybunału Konstytucyjnego. Biskupi ponawiają swój apel o wprowadzenie obowiązkowego wyboru między lekcjami religii i etyki. Doceniając wagę edukacji zdrowotnej w procesie wychowania młodego pokolenia, nie mogą się zgodzić na jej realizację według treści zaproponowanych przez MEN. Możliwość rezygnacji uczniów z części zajęć odnoszących się do seksualności człowieka nie rozwiązuje problemu, gdyż przyjęta linia programowa nadal podważa prymat małżeństwa jako związku mężczyzny i kobiety oraz rodziny jako wspólnoty matki, ojca i dzieci. Biskupi stoją na stanowisku, że seksualność człowieka powinna być ukazywana w perspektywie prorodzinnej, a nie tylko jako aspekt zdrowia. W najbliższym czasie Konferencja Episkopatu Polski przedstawi też szczegółowe stanowisko w tej sprawie. 6. W perspektywie zbliżającego się końca roku szkolnego biskupi kierują szczególne słowa wdzięczności do nauczycieli, katechetów, a także wychowawców i rodziców, za ich odpowiedzialny wkład w wychowanie młodego pokolenia. W czasie nieustannych zmian i eksperymentów w polskiej szkole, to na ich barkach spoczywa realizacja procesu edukacyjnego opartego na obiektywnych i fundamentalnych wartościach ogólnoludzkich. Biskupi dziękują za ich poświęcenie i świadectwo integralnego podejścia do wychowania uczniów, uwzględniającego najważniejsze sfery życia: intelektualną, duchową, moralną, prorodzinną i patriotyczną. Wspierają też wszelkie działania nauczycieli i rodziców, domagające się ich podmiotowego traktowania i rzeczywistego włączenia w proces budowania współczesnego oblicza polskiej szkoły. 7. Zebranie Plenarne KEP zakończyło prace nad wersją roboczą Porozumienia w przedmiocie współpracy Komisji niezależnych ekspertów do zbadania zjawiska wykorzystywania seksualnego osób małoletnich w Kościele katolickim w Polsce z diecezjami i jurysdykcjami zakonnymi, które będzie przedmiotem rozmowy z kandydatem na przewodniczącego Komisji niezależnych ekspertów, celem wypracowania ostatecznej wersji Porozumienia. 8. Kilka miesięcy temu powołany został zespół roboczy do wypracowania zasad postępowania jednostek kościelnych na wypadek niespodziewanych sytuacji kryzysowych. Pomiędzy Konferencją Episkopatu Polski a kompetentnymi instytucjami państwowymi prowadzone są obecnie konsultacje na ten temat. Przygotowywany jest też poradnik dla administratorów jednostek kościelnych na wypadek tego typu zdarzeń. Jesienią tego roku planowane są profesjonalne szkolenia dla delegatów diecezjalnych, odpowiedzialnych za bezpieczeństwo oraz ochronę ludności i zabytków. Modląc się w łomżyńskiej katedrze przed obliczem Matki Bożej Pięknej Miłości, biskupi prosili Boga, za Jej wstawiennictwem, o łaskę pojednania i zgody w naszej Ojczyźnie. Modlili się także o ustanie konfliktów zbrojnych na świecie, zwłaszcza w Ukrainie i Ziemi Świętej. Zawierzyli Maryi również wszystkie sprawy Kościoła w Polsce i udzielili Rodakom w kraju i za granicą pasterskiego błogosławieństwa. Podpisali pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 405. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski. Łomża, 10 czerwca 2026 roku

... Dowiedz się więcej
21 marca 2026 List Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej

Drodzy Siostry i Bracia, W 5. Niedzielę Wielkiego Postu Ewangelia czytana w liturgii przenosi nas do Betanii. To tam, niespełna dwa tygodnie przed swoją śmiercią w Wielki Piątek, Pan Jezus – z ogromną mocą i przejrzystością – objawia nam dziś jej sens. Jezus umrze po to, aby Łazarz mógł otrzymać życie. Łazarz wychodzi z grobu, a Jezus zajmuje jego miejsce. Ewangelia opisuje grób Łazarza analogiczne do grobu Jezusa: „była to pieczara, a na niej spoczywał kamień”. Śmierć Jezusa jest ceną życia, które wrócone jest Łazarzowi. Więcej: śmierć Jezusa jest ceną życia, które wrócone jest każdej i każdemu z nas. Ta cena mówi nam o największej miłości: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13). Dlatego też ta cena kryje w sobie niezwykłą moc zobowiązania: by ją uszanować, by jej nie podeptać, by jej nie zlekceważyć! Chrystus nie zgadza się na naszą śmierć – nawet jeśli do niej dopuszcza (tak, jak dopuścił do śmierci swego przyjaciela), nie godzi się na to, byśmy w niej trwali! Taka jest dyscyplina Bożego działania i odkupienia: nasz Pan nie chroni nas magicznie od duchowej śmierci (jaką jest grzech); ile razy jednak ją wybieramy, tyle razy jest gotów nas z niej wyprowadzić. Nie godzi się na nasze trwanie w śmierci! A kto trwa śmierci? Jasnej odpowiedzi udziela nam św. Jan w swoim Pierwszym Liście: „KTO NIE MIŁUJE, TRWA W ŚMIERCI” (1 J 3, 14). Zauważmy: Słowo nie mówi tu jedynie o nienawiści. Mówi o „braku miłości”, a więc także o obojętności, bierności, braku zainteresowania, znieczulicy. Jednym z takich śmiertelnych deficytów miłości, był (i niestety ciągle jeszcze pozostaje) ANTYSEMITYZM. Ale i z tej „śmierci” wyprowadził (i wyprowadza) nas Pan – szczególnie w ciągu ostatnich 60 lat – dzięki wydarzeniom, które czujemy się zobowiązani wszystkim nam przypomnieć. 13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy. Tamtego wiosennego wieczoru, po serdecznym wzajemnym uścisku z głównym rabinem Rzymu Elio Toaffa, św. Jan Paweł II wszedł do rzymskiej synagogi w uroczystej procesji przy śpiewie psalmu 150: „Alleluja! Chwalcie Boga w Jego świątyni, chwalcie Go na firmamencie, gdzie jaśnieje moc Jego!”. „Od dawna myślałem o tej wizycie…” – wyznał papież, witając się z żydowską wspólnotą. Tamto spotkanie czterdzieści lat temu nie byłoby możliwe, gdyby nie inne wydarzenie, którego wagę trudno dziś przecenić. Miało ono miejsce dwadzieścia lat wcześniej. 28 października 1965 r. Sobór Watykański II przyjął deklarację „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącą o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze. Przypomnijmy dziś jego słowa. „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”. Słychać tu echo słów apostoła Pawła z Listu do Rzymian, gdzie mowa jest o „dzikich gałązkach oliwnych”, czyli poganach, „wszczepionych w szlachetną oliwkę”, którą są Żydzi żyjący w przymierzu z Bogiem. Kościół „czerpie pokarm z korzenia tej szlachetnej oliwki”. Do Pawłowej metafory drzewa oliwnego odwoływać się będą wielokrotnie kolejni papieże, podkreślając jej aktualność. „Odkryliśmy na nowo, że naród żydowski jest dla nas wciąż świętym korzeniem, z którego wyrósł Jezus” – przypomniał papież Franciszek[1]. A konieczność odczytywania nauki Jezusa i Jego uczniów „w perspektywie żydowskiej, w kontekście żywej tradycji Izraela” potwierdziła Stolica Apostolska[2]. Drugim problemem, na który zwrócił uwagę św. Jan Paweł II w czasie swego przemówienia w rzymskiej synagodze, jest obciążanie Żydów zbiorową odpowiedzialnością za śmierć Chrystusa: „Żydom jako narodowi nie można przypisywać żadnej dziedzicznej ani zbiorowej winy za to, co popełniono podczas męki Jezusa” – przywołał papież słowa soborowej deklaracji. Potępić należy wszelkie akty dyskryminacji i prześladowań Żydów, które przez wieki miały miejsce w związku z tym oskarżeniem. Warto przypomnieć, że Katechizm Kościoła Katolickiego, powtarzając za Soborem Trydenckim, naucza jednoznacznie: „Kościół nie waha się przypisać chrześcijanom największej odpowiedzialności za mękę Jezusa, którą zbyt często obciążali jedynie Żydów. (…) Trzeba uznać, że nasza wina jest w tym przypadku większa niż Żydów. Oni bowiem, według świadectwa Apostoła, nie ukrzyżowaliby Pana chwały (1 Kor 2,8), gdyby Go poznali. (…) Ukrzyżowałeś Go i krzyżujesz nadal przez upodobanie w wadach i grzechach” (KKK 598). W swoim wystąpieniu papież radykalnie sprzeciwił się przedstawianiu Żydów jako „odrzuconych albo przeklętych”. Przez ponad półtora tysiąca lat treści te, obecne w katolickim nauczaniu i błędnej interpretacji Pisma Świętego, kształtowały postawy chrześcijan, przyczyniając się do nienawiści, prześladowań i manifestacji antysemityzmu. Powinniśmy pamiętać, że Kościół katolicki stwierdza dziś jednoznacznie: Żydzi są nadal umiłowani przez Boga, który wezwał ich nieodwołalnym powołaniem. Bóg bowiem, wierny swym obietnicom, nie odwołał Pierwszego Przymierza. Izrael pozostaje nadal narodem wybranym[3]. W 1997 r., mówiąc o korzeniach antyjudaizmu w środowisku chrześcijańskim, św. Jan Paweł II nazwał trwanie Izraela „faktem nadprzyrodzonym”. „Ten lud trwa na przekór i wbrew wszystkiemu dlatego, że jest ludem Przymierza” – stwierdził papież[4]. Powrót do źródeł i teologiczna refleksja nad tajemnicą trwania Izraela, podjęta w XX wieku – szczególnie wobec straszliwej tragedii Szoah (Zagłady), jaka dokonała się w Europie – zaowocowały nowym, zakorzenionym w apostolskiej tradycji nauczaniem Kościoła o Żydach i judaizmie. Zainspirowana soborową deklaracją refleksja Kościoła ukazuje coraz wyraźniej więzi łączące Żydów i chrześcijan. Są nimi szczególnie: cześć dla Słowa Bożego, modlitwa i liturgia, a także mesjańska nadzieja przyszłości. Bo „gdy lud Boży Starego i Nowego Przymierza rozważa przyszłość, zmierza on – nawet jeśli wychodzi z dwu różnych punktów widzenia – ku analogicznym celom: przybyciu lub powrotowi Mesjasza”[5]. Nawiązując do wspólnej nadziei eschatologicznej, św. Jan Paweł II powiedział: „Przymierze Nowe odnajduje w Starym swoje korzenie. O ile zaś Stare może odnaleźć w Nowym swe spełnienie, to jest oczywiście sprawą Ducha Świętego. My, ludzie, staramy się temu tylko nie przeszkadzać[6].” Rocznica papieskiej wizyty w rzymskiej synagodze przypadnie nazajutrz po […]

... Dowiedz się więcej
21 lutego 2026 List kard. Grzegorza Rysia metropolity krakowskiego na Wielki Post 2026

Kochani Siostry i Bracia, W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze towarzyszymy Jezusowi na pustyni. Albo lepiej: odkrywamy, że to ON towarzyszy NAM na każdej naszej pustyni – więcej: towarzyszy nam na każdym kroku naszej życiowej drogi. Św. Mateusz w swojej Ewangelii konsekwentnie to pokazuje, jak Jezus swoim życiem powiela każdy fragment losu swojego narodu. Rodzi się w skromnym Betlejem jak król Dawid. Potem – wraz Rodzicami – ucieka do Egiptu i znajduje tam ocalenie – jak wieki przed Nim wszyscy synowie Jakuba/Izraela. Potem powraca do Ojczyzny i spędza na pustyni – podobnie jak Żydzi po wyjściu z Egiptu – 40 dni (symbolizujących 40 lat), doświadczając wszystkich „pokus pustyni”: głodu (pierwsza pokusa); niewiary, czyli wystawiania Boga na próbę (pokusa druga); bałwochwalstwa (pokusa trzecia: wszystkie bogactwa świata jak pustynny, złoty cielec). Trudno się nie zdumieć i nie zachwycić takim sposobem ZBAWIENIA. Nasz Pan zbawia człowieka, stając się jedno z nim, wchodząc z nim w najbliższą KOMUNIĘ – wspólnotę losu i życia: ZBAWIA WSZYSTKO TO, CO OD NAS PRZYJMUJE. Nasze człowieczeństwo czyni swoim; naszą historię czyni swoją. Bierze na siebie nasze decyzje i ich konsekwencje: jest w każdym naszym dobrym czynie; podejmuje pokutę za każdy nasz grzech. Nie chce i nie potrafi istnieć inaczej, jak tylko z nami i dla nas. Każda nasza droga jest Jego drogą – jest naszą WSPÓLNĄ DROGĄ (grec. „syn-Hodos”). Tu trzeba postawić pytanie: CZY ODNAJDUJEMY W SOBIE TAKĄ SAMĄ PASJĘ, jak nasz Pan? Taką pasję bycia z innymi i dla innych? Pasję „bycia RAZEM”? Pasję budowania i przeżywania wspólnoty: w życiu i we wierze?!A może niestety daliśmy sobie wmówić, że wiara jest sprawą wyłącznie indywidualną i prywatną? Ona tymczasem jest – to prawda – postawą głęboko osobistą, ale przeżywana jest prawdziwie wyłącznie we wspólnocie! Tym bardziej, że ostatecznie jej miarą nie jest jedynie rozumna akceptacja abstrakcyjnych prawd, lecz MIŁOŚĆ! Kiedy nie jest MIŁOŚCIĄ, traci walor atrakcyjnego świadectwa. Przestaje być zaproszeniem dla innych; zamiast ich pociągać, łatwo ich oskarża i potępia (także za swoje własne słabości!). Początkiem ewangelizacji jest zawsze świadectwo miłości: „Patrzcie, jak oni się miłują!” – było pierwszym motywem zainteresowania chrześcijaństwem w jego pierwszych pokoleniach. RAZEM żyć. RAZEM wierzyć. RAZEM przekazywać Ewangelię innym. RAZEM brać odpowiedzialność za drugich. I za cały Kościół. Tak chciał – I TAK OD POCZĄTKU POKAZAŁ (!) – Pan Jezus. Nie ma prywatnej wiary. Nie ma samotnych chrześcijan. Nie ma indywidualistycznego głoszenia Ewangelii. Odkryciem tych prawd zajmuje się przez ostatnie ponad trzy lata Synod Biskupów poświęcony synodalności w Kościele. Ten Synod jeszcze się nie skończył. Właśnie wchodzi w najważniejszą i najtrudniejszą swoją fazę (potrwa ona do jesieni roku 2028): fazę Implementacji, czyli wcielenia go w życie. Synod odłożony na półkę (jak jego końcowy dokument), Synod zlekceważony, byłby wielką porażką Kościoła; więcej: byłby prawdziwą klęską Ducha Świętego, który przecież Kościół prowadzi. Tak. Wiem, refleksja nad synodalnością u wielu z Nas, duchownych i świeckich, rozbudziła wielkie nadzieje, radość i zaangażowanie; u innych zaś wątpliwości, obawy i opór. Jest pewnie nawet tak, że właśnie to, co jest nadzieją jednych, drudzy postrzegają jako niebezpieczeństwo. Wybaczcie, ale powiem, że najczęściej bywa tak u tych, którzy nigdy nie zdecydowali się w trwający proces synodalny zaangażować. Nie uczestnicząc w nim, zarzucają – w ostateczności papieżom: Franciszkowi i Leonowi (i to wbrew ich wielokrotnym wyjaśnieniom!) – że chcą przekształcić Kościół w parlamentarną demokrację. Nie. Kościół nie jest i nigdy nie będzie parlamentarną demokracją. Synodalność nie jest też jedynym wymiarem jego konstytucji; Kościół jest także hierarchiczny i kolegialny i poddany prymatowi Następcy św. Piotra. Wszystkie te elementy potrzebne są w nim RAZEM: w harmonii, w syntezie, nie w opozycji. Synod o synodalności nie jest więc w Kościele przewrotem, obalającym jego tożsamość. Jest raczej powrotem w mocy Ducha Świętego do Kościoła czasów apostolskich (w samych Dziejach Apostolskich mamy opisane pięć synodów). Jest także podjęciem na nowo tej wizji Kościoła, którą Sobór Watykański II zawarł w określeniach: LUD BOŻY oraz „COMMUNIO”. Nie proponuje większościowego głosowania nad prawdami wiary; nie jest też starciem zantagonizowanych grup w Kościele. Jest wspólnym słuchaniem Ducha Świętego (co mówi do Kościoła), a także słuchaniem siebie nawzajem. Nie jest doświadczeniem spierającego się parlamentu – JEST DOŚWIADCZENIEM WIELKIEJ WSPÓLNOTY CAŁEGO KOŚCIOŁA! Wspólnoty, która nie rodzi się z małpowania aktualnych modeli społecznych w świecie, lecz z podstawowej godności każdego z nas w Kościele, która jest RÓWNA i podarowana nam we CHRZCIE! Myślę, że nikt z nas nie chce pozostać z boku tak ważnego, wielkiego i powszechnego (tzn. katolickiego) procesu. Właśnie dlatego zapowiedziałem – już w dniu swojego ingresu – zwołanie synodu naszej Archidiecezji. Ostatni nasz Synod był zwołany jeszcze przez kard. Karola Wojtyłę. Trwał 7 lat (1972 – 1979) i był próbą odczytania i ADAPTACJI do realiów naszego krakowskiego Kościoła całego nauczania Soboru Watykańskiego II. Ośmielam się zaproponować Wam o wiele skromniejsze, ale rodzące się z tego samego Ducha, konkretne zadanie: spróbujmy w ciągu niespełna półtora roku podjąć refleksję nad tym, w jakiej mierze Dokument Końcowy ostatniego Synodu Biskupów może i powinien być podjęty w naszych wspólnotach: w każdej parafii, w każdym ruchu eklezjalnym, we wspólnotach zakonnych i w całej diecezji. Co z tego dokumentu z całą pewnością odnosi się do naszej rzeczywistości, a co raczej nie? Które z jego propozycji potrzebujemy podjąć natychmiast? Które, być może, realizujemy już od dawna? A które uważamy za przedwczesne? Co budzi w nas wątpliwości i pytania? A co po prostu wymaga naszego NAWRÓCENIA – indywidualnego i wspólnotowego? Czemu sprzeciwiamy się z poważnych powodów, a czemu jedynie z przyzwyczajenia (bo „nigdy tak nie było” …)? Ramowe kalendarium naszego Synodu będzie się przedstawiać następująco: Synod otworzymy 14 marca (w wigilię IV Niedzieli Wielkiego Postu, „LAETARE”). Dokonamy tego uroczyście – w obecności Sekretarza Generalnego Synodu Biskupów, kardynała Mario Grecha. Przez dwa dni poprzedzające (w piątek i sobotę) Ks. Kardynał poprowadzi dla przedstawicieli wszystkich naszych parafii i innych kościelnych wspólnot cykl konferencji wprowadzających nas w wydarzenie i tematykę Synodu. Dwa tygodnie wcześniej (w dniach 27 – 28 lutego) zapraszam wszystkich kapłanów na spotkanie z kard. Jean-Claude Hollerichem, arcybiskupem Luksemburga, który na ostatnim Synodzie pełni funkcję relatora generalnego. Chcę, aby wszyscy księża – jeszcze przed otwarciem Synodu – mogli się […]

... Dowiedz się więcej